Boeddha

Geplaatst: juli 30, 2015 in Uncategorized

Het is een hele poos geleden dat ik me aan de blog gewaagd heb. Ik zou het niet echt een writer’s block noemen, maar eerder een blog-moeheid. Waar vertelt een mens nog over?

Nu ons tweede jaar in China volop aan de gang is, zijn er natuurlijk minder nieuwe, spectaculaire belevenissen om over te schrijven. Het leven gaat zijn gewone gangetje. Het thema waar we nu volop mee bezig zijn, is wat na 2015. Om eerlijk te zijn, weten we het nog niet, ook al hadden we erop gerekend/gehoopt dat dit wel al het geval zou zijn.

De kans bestaat dus dat we Chengdu achter ons laten – of toch niet, wie zal het zeggen. We hebben in en rond Chengdu nog lang niet alles gezien, zo realiseren we ons. Dus zijn we begonnen om de plaatsen die we nog niet bezocht hebben af te werken. Zo zijn we afgelopen dinsdag richting Leshan getrokken voor een daguitstap. Leshan ligt op zo’n 150 km van Chengdu en is bekend om zijn ‘Giant Buddha’. Het weertje was lekker: 37 graden in de schaduw en volop zon.

Vanwege de warmte en op aanraden van ‘ervaren’ Leshan gangers, besloten we om de Big Buddha per boot te gaan bewonderen en ons niet te wagen aan de klim op het 71 meter hoge Buddhabeeld. Dit zorgde ervoor dat we ook nog de tijd hadden om het Oriental Buddha park – ook in Leshan – te bezoeken.

Over het tochtje met de boot kunnen we kort zijn: we hebben de Big Buddha gezien van vrij dichtbij. Helaas zijn de boottochten zo commercieel, dat er zo wordt aangelegd dat je zelf moeilijk een goeie foto kan nemen. Je kan er natuurlijk een laten nemen tegen een extra vergoeding. Dit is een beetje de ziekte van de grote Chinese toeristische trekpleisters: men probeert er uit alles geld te halen en dit terwijl de toegang op zich al niet zo goedkoop is: voor het boottochtje van een 15-tal minuten betaalden we 70 RMB per persoon of zo’n 10 euro. Tijdens deze korte vaartijd ervaarden we nog een tweede chinese ziekte: op het vlak van milieu is er nog heel wat werk aan de winkel. Het bruine, lichtelijk stinkende water van de rivier lag bezaaid met rommel en de lucht was wat troebel door de smog…

Gelukkig was er nog deel twee: het Oriental Buddha park. Voor een beetje extra geld – 80 RMB – kregen we toegang tot een mooi, uitgestrekt en schaduwrijk park, met honderden, misschien wel duizenden budda’s in alle vormen, maten en kleuren. Aangezien het een weekdag was, was het er vrij rustig, zeker naar Chinese normen. We gingen ongeveer het ganse park rond. Gezien het heuvelachtig parcours en de hitte, zweetten we heel wat af. Na een drietal uur hielden we het ervoor bekeken en reden terug naar Chengdu. Een geslaagde dag, misschien later nog eens over te doen met de kids die nu nog in Belgie op chiro-kamp zijn.

Groetjes uit Chengdu!

We zijn intussen al een maand terug thuis en ik moet ons reisverhaal nog afmaken. Hier volgt dus de laatste etappe.

Na het uitchecken uit ons appartement in Melbourne, haalden we onze huurwagen op. Helaas zat er geen GPS in. Vandaar dat ik snel een Australische SIM-kaart kocht, zodat ik mijn gsm als GPS kon gebruiken. Het registreren had heel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk konden we tegen de middag op weg. Na een uur of 5 a 6 rijden – voor een groot deel in de regen, arriveerden we bij ons verblijf voor de volgende twee dagen: de boerderij van de familie Hanericka.

Het was intussen terug aan het waaien en gieten, wanneer we ons installeerden in onze kamers. Daarna werden we vergast op een verlaat 4-uurtje. De gastvrouw vertelde dat het al een hele tijd geleden was dat het geregend had. Voor hen was het in elk geval een zegen. ’s Avonds hielpen Lotte en Margot bij het binnenhalen van enkele dieren in apocalyptische omstandigheden. Daarna genoten we van een lekkere maaltijd. We maakten nog kennis met de jongste 4 kinderen van het gezin – de oudste zoon zagen we niet.

De volgende dag werd een rustige dag op de boerderij. De zon was volop van de partij. Geen regen en onweer meer, dus. De kinderen gingen mee de dieren voederen. Daarna kreeg Margot de kans om nog eens paard te rijden. Ook Karen liet zich niet onbetuigd. Na de rit knorden de maagjes en gingen we aan tafel. ’s Middags genoten we aan het zwembad. Er was een aangename zon en de combinatie met het koele water was perfect. De kinderen speelden met gastdochter Rachel, die speciaal van school thuisbleef: het kwam niet zoveel voor dat een gezin met kinderen van dezelfde leeftijd op bezoek kwam.

Dat het leven op het platteland er een ietsje anders aan toe gaat op het Australische platteland, bleek onder andere toen een van de dochters, nauwelijks 12 jaar, achter het stuur van de auto kroop. Kinderen leren er heel vroeg rijden om in geval van nood (brand of overstroming) de wagens in veiligheid te kunnen brengen of om hulp te gaan halen. Dat vonden onze meiden pas cool!

’s Avonds gingen we bij zonsondergang kangoeroes spotten. We zagen er verschillende, alvast meer kangoeroes dan huizen en mensen. De natuur is er prachtig, maar ik vermoed dat het er wel eenzaam is.

Na het eten bleven we nog napraten met de gastvrouw en gastheer. Ook nu kropen we niet al te laat onder de wol. De volgende ochtend verliep volledig op dezelfde manier als de dag ervoor: dieren eten geven en paardrijden. Tijdens het ritje te paard kwamen we een kleine slang tegen. De bruine slang is de tweede giftigste slang ter wereld. Niet echt de beste vriend van de boer, die het dier uitschakelde. Daarna pakten we de valiezen in. Na het middageten vertrokken we richting Canberra.

Na een vlotte rit, bereikten we Canberra, de hoofdstad van Australie. Aangezien er niet zoveel te beleven viel (men had ons gewaarschuwd), besloten we dezelfde avond al om er niet te lang te blijven. We aten er ons avondeten en kropen onder de wol. De volgende ochtend zetten we direct koers naar onze laatste bestemming in Australie: de Blue Mountains. We namen niet de kortste weg, maar zakten eerst af naar de kust. Daar volgden we de kustlijn om uiteindelijk vlakbij Sydney de Blue Mountains in te trekken. Het weer was niet al te schitterend, maar dat hield ons niet tegen om op het strand te picknicken en een flinke duik te nemen (tot 2 maal toe!). Het was dan ook al helemaal donker en vrij laat toen we in het hotel aankwamen. De keuken van het hotel was nog net open. Moe verlangden we naar ons bedje. Maar dankzij een misverstand bij het inchecken duurde het nog wel even voor we in ons bed lagen.

De volgende dag begon heel mistig en de vooruitzichten waren niet zo denderend. Gelukkig had de plaatselijke Frank Deboosere het flink mis en klaarde het nog voor de middag op, zodat we konden genieten van de prachtige uitzichten die de Blue Mountains bieden. We genoten met volle teugen van de mooie omgeving en aten onze picknick op een bankje. ’s Namiddags keerden we terug naar het hotel, zodat de kids nog een laatste keer een duik konden nemen. De volgende ochtend moesten we immers vroeg uit de veren richting Sydney. De rit duurde nog ongeveer 1.5 uur en rond 11 uur moesten we al inchecken. Na het zwemmen werd het tijd voor het laatste avondmaal J De zoektocht naar een restaurant verliep niet al te vlot, maar uiteindelijk konden we toch aanschuiven in een gezellig restaurantje en genieten van een steak met bearnaise en frietjes.

De volgende dag werden we op ons vroeg ontbijt begroet door een opgaande zon en een prachtig zicht over de vallei vanuit ons hotel. We genoten van het heerlijke ontbijt. Tegen een uur of acht vertrokken we richting Sydney. Auto inleveren, nog even terug de weg op om te tanken (onze lege tank zou ons anders 250(!) euro kosten). Gelukkig hadden we wat buffer en konden we nog op tijd het vliegtuig op.

We landen rond 17 uur in Kuala Lumpur waar we nog een nachtje verbleven. ’s Avonds hadden we afgesproken om samen met Wendy te gaan eten. Wendy is een Volvo collega uit Maleisie. Na een overvloedige maaltijd begon het tijdsverschil van 3 uur op te spelen en werd het bedtijd. Bovendien moesten we de volgende dag vroeg uit veren om ons vliegtuig richting Chengdu te halen. Rond 6.30 kropen we, nog niet helemaal wakker, in de taxi richting luchthaven. De vakantie was nu wel echt voorbij.

Na een vlotte reis, kwamen we kort na de middag aan in een koud Chengdu – minder dan 10 graden. We konden echter tergkijken op een schitterende vakantie in een prachtig land.

Groetjes uit Chengdu!

Australie (Deel 3): Melbourne

Geplaatst: maart 18, 2015 in Uncategorized

De vlucht van Alice Springs naar Melbourne verliep vlot en in de late namiddag arriveerden we in ons appartement. Het bleek een ietsje krapper dan het voorgaande maar best goed gelegen. Na onszelf wat opgefrist te hebben trokken we de stad in. Alhoewel het er nog vlot boven de 20 graden was, voelde het door de lichte vermoeidheid en het temperatuurverschil best frisjes aan. We zochten een terrasje aan het water voor een hapje. Ook al was het midden in de week, het was er best druk! Terrasjes en restaurants zaten grotendeels vol. Na het eten werden de oogleden zwaar en gingen we terug naar ons appartement.

De volgende ochtend sliep iedereen uit en trokken we de stad in. We kuierden langs het water en door de straten. Heel veel tijd hadden we niet, want in de namiddag stond een uitstap naar Philip-eiland op het programma. Daar woont een grote kolonie pinguïns. Overdag gaan ze op visvangst in zee en ’s avonds bij zonsondergang komen ze massaal aan land. De busrit verliep rustig. De eerste tussenstop in een wildpark stelde niet zoveel voor. Echt vrolijk werd je er niet, al kan ik niet goed onder woorden brengen waarom. Soit, het ijs en de koffie waren er wel ok J Op Philip-eiland aangekomen, deden we er eerst nog een rondrit. We zagen er de vele pinguïn-holen en spotten er ook enkele kangoeroes.

Voor we naar de pinguïns gingen kijken, aten we snel nog iets en genoten van de zonsondergang aan zee. Dat was het tijdstip om richting het pinguïn-strand te gaan. We waren alvast niet de enigen. Zonder overdrijven, stroomden er duizenden mensen toe om het spektakel te zien. En het was echt wel de moeite ondanks de drukte. Ongeveer 25 keer werd er op voorhand gevraagd geen foto’s te trekken om de dieren niet te verschrikken. Er zal ook wel enig commercieel belang zijn – je kon natuurlijk wel postkaarten en foto’s van de diertjes kopen. Toch stopten we in het belang van de diertjes, zonder morren onze camera en gsm weg. Dit in tegenstelling tot velen anderen die dit verbod massaal negeerden, tot frustratie van de opzichters die dit in goede banen moesten leiden.

De volgende dag hadden we geen trip gepland. We trokken naar Victoria Market. Een zeer grote overdekte markt in het centrum van Melbourne. We hadden ons uitgeslapen en waren er niet zo heel erg vroeg, waardoor we maar een klein stukje van de gigantische markt hebben gezien. Maar dat was geen beletsel om het een en het ander op de kop te tikken. We werden er zelfs aangesproken door een Nederlandse die boekjes en dergelijke verkocht. De leuke boekjes waren gebonden in leer en bevatten handgeschept papier. Als bedankje voor onze aankopen kregen de kids een extra boekje cadeau – geen Hollandse gierigheid hier J. We aten een late lunch en slenterden terug naar het appartement om onze terugvlucht te herboeken. Onze originele vlucht bleek geannuleerd en het voorgestelde alternatief beviel ons niet. Na heel wat gedoe slaagden we erin om een nieuwe terugvlucht te boeken.

Daarna trokken we terug de stad in richting het gezellige Docklands. Ter gelegenheid van Chinees Nieuwjaar waren er overal kraampjes. We dronken iets in een Duitse bar, waar we bediend werden door obers met lederhosen aan. Een beetje over de top, maar het bier smaakte! We aten er wat kleine hapjes bij, want echt hongerig waren we niet. We wandelden verder langs het water en genoten wat verder van vuurwerk, alweer ter gelegenheid van Chinees Nieuwjaar. Karen trok daarna met Pauline naar ons appartement terwijl ik samen met Margot en Lotte nog wat inkopen gingen doen voor ons ontbijt de volgende dag. We keken ook nog naar enkele lichtanimaties. Precies die dag was er een soort lichtfestival in Melbourne. Aangezien er de volgende dag een uitstap op het programma stond en we vroeg uit de veren moesten, hielden we het ook snel voor bekeken.

De volgende morgen stonden we weer vroeg paraat. We trokken in de richting van de Great Ocean Road. Een weg die grotendeels – what’s in a name – langs de oceaan loopt, ten westen van Melbourne. Het werd een lange rit met enkele momenten van ontspanning. We legden een totale afstand van bijna 550 km af. Maar de kustlijn en de oceaan zijn er wel adembenemend. De prachtige rotsformaties met het schuimende water en een heerlijk zonnetje waren prachtig. We zagen er onder andere de London Bridge en de 9 apostelen. Het was eigenlijk wel genieten. Ook deze keer hadden de kids het nadeel dat er weinig tijd was om te zwemmen. Bovendien is dit een toeristische trekpleister en was er bijzonder veel volk op de baan. De terugweg verliep rustig en bij aankomst besloten we nog een hapje te gaan eten alvorens we de valiezen begonnen te pakken, want de volgende dag was het tijd voor de volgende etappes: met de auto vertrokken we voor een 2-daags verblijf op een boerderij, gevolgd door een nachtje Canberra en 2 nachten in de Blue Mountains.

Groeten uit Chengdu

Australië (Deel 2): The Outback

Geplaatst: maart 14, 2015 in Uncategorized

Na een ware vlucht uit Egypte – de valiezen pakken duurde toch wat langer die ochtend – nemen we het vliegtuig naar het centrum van Australie. Uluru – de rode heuvel – is een mythische plaats voor de Aboriginals. Wanneer we landen in de luchthaven van Ayers Rock valt de hitte als een blok op ons. Het blijkt er vlot boven de 40 graden te gaan (42 a 43 die dag, in de schaduw). De luchthaven is trouwens niet meer dan een landingsbaan (die ook dienst doet als startbaan) en een klein luchthavengebouwtje, niet groter dan het station in Lokeren.

We worden er opgepikt door Filippo, een naar Australië uitgeweken Italiaan. We nemen plaats in een 4×4 bus, goddank met airco, waarna we naar de kampplaats voor die dag gaan. De kampplaats is een barak die dienst doet als keuken en een 10-tal tenten. De douches bevinden zich honderd meter verder. Niet echt luxueus, maar later zal blijken dat het een prachtige plaats is.

We sluiten aan bij een groep die eerder die dag overkwam uit Alice Springs. In totaal zijn we met twintig, voornamelijk Zwitsers en Noren. ’s Middags staat er een korte wandeling aan en rond de Uluru op het programma. Gezien de hitte is iedereen verplicht minstens 1.5 liter water mee te nemen. We stoppen eerst bij het cultureel centrum van de Aboriginals, waar we ondergedompeld worden in de Aboriginal leefwereld. Hun cultuur is weinig doorgrondelijk: de verhalen worden enkel mondeling doorgegeven van Aboriginal op Aboriginal. Wij mogen enkel een heel klein deel van hun verhalen kennen.

Daarna trekken we naar de berg zelf waar we verder uitleg krijgen over de berg en de Aboriginals.  Filippo blijkt er heel veel vanaf te weten en blijkt een gedroomde gids. Na een half uurtje keert een deel van het gezelschap, waaronder de kids terug naar de bus om af te koelen. Karen en ik sluiten ons aan bij enkele anderen die er nog een tochtje van een half uurtje aan vast breien. De omgeving is indrukwekkend, de hitte evenzeer. We komen dan ook half gekookt aan in de bus en rijden verder om de zonsondergang nabij Uluru te volgen. Natuurlijk zijn we zijn niet de enigen. We genieten van een glaasje bubbels en wat toastjes terwijl we genieten van het spektakel. Na de zonsondergang gaat het terug richting kampplaats en eten we spaghetti bolognese op z’n Australisch: met kangoeroe ipv gehakt.

Slapen doen we daarna onder de sterren in een zogenaamde ‘swag’: de swag is een soort zak in tenten stof waarin een dunne matras zit. Daarbinnen lig je in een slaapzak of onder een laken in dit geval. ’s Nachts gaat de temperatuur nauwelijks onder de 30 graden. Om wilde dieren, slagen en spinnen hoeven we ons geen zorgen te maken, die blijven normaalgezien uit de buurt. De sterrenhemel is prachtig! Zoveel sterren hebben we nog nooit gezien. We kruipen vroeg onder de wol, want voor vijf uur worden we gewekt door licht klassieke Italiaanse muziek – Filippo’s roots niewaar. We kijken naar de zonsopgang. Daarna rijden we een dik halfuur richting het Kata Tjuta National Park. De Olga’s zijn ook een rotsformatie, waar we een wandeling afwerken. Tegen de tijd dat we terug zijn (rond 10u30) is het alweer boen 40 graden. We eten lunch (een kleine BBQ) en gelukkig is er een zwembad om kort af te koelen.

Rond 12u is alles weer netjes opgeruimd en stappen we op de bus om richting King’s Canyon te rijden. Iedereen is blij met de koele bus lucht en velen halen wat slaap in. Onderweg stoppen we enkele keren voor wat foto’s  of een ijsje. Tegen de avond komen we aan nabij King’s Canyon, waar we de tweede nacht doorbrengen. De kampplaats is nog mooier en rustiger dan die van de dag ervoor. De sterrenhemel is alweer indrukwekkend. We slapen terug buiten en weer worden we op een ontiegelijk uur gewekt, deze keer nog vroeger. Gezien de hitte wil Filippo nog voor zonsopgang vertrekken voor de wandeling rond Kings Canyon. Het is zonder meer de mooiste van de wandelingen! Voor 10 uur hebben we de 3.5 uur durende wandeling al afgelegd. We trekken naar een vakantie oord met zwembad voor het middageten. De verkoeling doet alweer verschrikkelijk veel deugd.

Rond 1 uur vertrekken we naar onze laatste kampplaats: Glen Helen Resort. De tocht gaat over 150 kilometer onverharde wegen dwars door de natuur. De grintbaan ligt er nauwelijks slechter bij dan een snelweg in België. Desalniettemin zijn er af en toe wat bulten en putten, waardoor er een veiligheidshamer naar beneden dondert. Behalve een kleine buil hou ik er niets aan over. Het landschap verandert tijdens de trip van een nauwelijks begroeid tot een groener landschap. Onderweg zien we wilde paarden en kangoeroes. Dat laatste weliswaar enkel opverkeersborden J We komen rond 16 uur aan bij de kampplaats. Daar nemen we afscheid van het grootste deel van de groep die verder rijden naar Alice Springs om vandaar hun reis verder te zetten. Wij nemen een plons in een prachtige Canyon aan de kampplaats. Net zoals de vorige dagen is de accommodatie basic, maar de schitterende natuur maakt dat niemand daar een punt van maakt. ’s Avonds eten we alweer heerlijk. Filippo is niet alleen een goeie gids maar ook een goeie kok.

De volgende ochtend mogen we uitslapen. Het is dan ook al ruim 6 uur wanneer we uit onze swag rollen. We starten de dag met een klein ontbijtje en gaan dan op stap. Na een korte rit, stappen we uit voor een wandeling van een uurtje om Wallaby’s (=kleine kangoeroes) te spotten anbij Ormiston Gorge. Dit lukt beter dan de grote kangoeroes een dag eerder. We zien een moeder met jong in de buidel. We blijven een tijdlang gefascineerd kijken door de zoeker van onze camera en schieten wat foto’s. Ook hier eindigen we beneden aan het water voor een zwempartij. We keren terug naar de kampplaats voor de lunch en pakken alles in. De laatste etappe gaat naar Alice Springs. We stoppen nog een aantal keren voor een nieuwe zwempartij, enkele foto’s, heerlijke sinaasappelen en een tweede succesvolle sessie wallaby spotten.

Het loopt al tegen 6 uur wanneer we Alice Springs binnenrijden. Het blijkt maar een kleine stad te zijn, slechts een ietsje groter dan Lochristi (zo’n 27000 inwoners). De kinderen plonzen nog een keer in het zwembad voor we aan tafel gaan. We zijn te moe om een eetplaats buiten het hotel te vinden. Na het eten is iedereen moe en kruipen we onder de wol. De volgende dag vertrekken we immers naar Melbourne.

Groeten uit Chengdu

Australie deel1: Sydney

Geplaatst: maart 14, 2015 in Uncategorized

Met Chinees Nieuwjaar hebben we 2 weken verlof. Dit is een ideale periode om te reizen. Enkele maanden geleden besloten we om richting Australie te gaan. Het is een ideale periode om dit te doen (het zijn er de laatste welen van de zomer) en ook al is het nog heel ver, de reis is toch een heel stuk korter dan vanuit Europa.

Na een vrij vlotte reis van 18 uur bereiken we de Australische bodem. De vlucht verloopt in twee etappes: Chengdu – Kuala Lumpur en Kuala Lumpur – Sydney. De reis verloopt grotendeels ’s nachts en we slagen erin om toch enkele uurtjes te slapen. Aangekomen in Sydney duurt de paspoort controle zo lang, dat het busje dat ons naar ons appartementje moet brengen al weg is. Er zit niets anders op dan te wachten tot we met een volgend busje meekunnen. Het is dan ook al vrij laat in de namiddag wanneer we kunnen inchecken.

De kinderen nemen eerst een plons in het zwembad voor we de stad intrekken. We stappen in de richting van het iconische Opera House en de Harbour Bridge. Er heerst een gezellige drukte: de werkdag loopt voor de meesten op zijn eind. We flaneren, trekken foto’s en genieten van een hapje en een drankje. We kruipen niet te laat onder de wol aangezien we de volgende dag vroeg uit de veren moeten: we hebben fietsen gehuurd en die moeten om 9.15 afgehaald worden. De tocht (te voet en met de overzetboot) naar de fietsenwinkel duurt algauw meer dan een uur hebben we ons laten vertellen. Maar het is een heerlijk zonnige dag en vanop de overzetboot hebben we een prachtig zicht op het Opera House en de Harbour Bridge. De frisse bries zorgt ervoor dat we goed wakker zijn wanneer we op onze fiets springen.  De zon doet behoorlijk zijn best en we krijgen het lekker warm – mede door de pittige hellingen. Uiteindelijk dalen we af naar het strand en zoeken een leuke plek voor de namiddag. Daar nemen we een frisse duik en houden het verder rustig. Op een bepaald moment wordt iedereen vriendelijk maar dringend verzocht om het water te verlaten: haaien alarm. Constant zweven er helikopters rond die de kustwateren afspeuren. Als er haaien gespot worden, wordt iedereen uit het water gehaald. Er zijn ondertussen ook wel wat wolken gekomen en besluiten dan ook terug te keren richting de stad. We nemen een vroeg avondmaal en keren terug naar het appartement. Ook deze keer kruipen we vroeg onder de wol, want de volgende dag staat er een trip naar Port Philip op het programma. We brengen er een bezoekje aan de Dolphin Bay in de hoop er dolfijnen te kunnen spotten.

Uitslapen zit er de eerste week van onze reis niet in, dus voor dag en dauw zijn we al op stap. De bus maakt een eerste tussenstop aan een Australisch wildlife park. Het is een eerder klein park, dat bekend staat om zijn collectie giftige spinnen en slangen. Deze worden gekweekt om gif af te leven dat gebruikt wordt om anti-gif te maken. Ook al zijn er in Australie heel wat gevaarlijke en giftige slangen en spinnen, het blijkt (volgens de gids) al van de jaren 70 geleden dat er nog een dodelijk slachtoffer gevallen is, als gevolge van een slangen- of spinnenbeet. Daarna rijden we door naar de dolfijnen baai. Na wat rondvaren ontdekken we in de verte enkele dolfijnen. We moeten echter heel hard ons best doen om ze te zien. Tijdens de terugtocht kan iedereen die het wil achteraan de boot in het water. Er wordt een net neergelaten waar je kan inzitten  en kan genieten van het koele water. We eindigen de dag met “sand boarding”: eenvoudig uitgelegd glij je op een soort surfplank (zonder zeil J), naar beneden van een duin. Een leuke afsluiter alvorens de reis naar Sydney terug aan te vatten. ’s Avonds eten we op het appartement en pakken al een beetje. De volgende  ochtend vliegen we naar immers naar ‘the Outback’: Uluru (Ayers Rock).

Groeten uit Chengdu!

Harbin

Geplaatst: januari 27, 2015 in Uncategorized

Na een drukke start van 2015 – de eerste zaterdagen van januari werd er gewerkt – hadden we een weekendje naar Harbin gepland. Harbin ligt in het Noordoosten van China, niet zo ver van de Russische grens. Harbin is bekend om zijn bier. Het merk Harbin maakt trouwens deel uit van de ABInbev-groep. Maar dé toeristische attractie van de stad is het jaarlijkse ijs- en sneeuwfestival, dat er tijdens januari en februari georganiseerd wordt. Tijdens die periode vriest het dag en nacht heel stevig. We hadden geluk dat de voorspelde temperaturen tijdens het weekend matig waren. Nu in vergelijking met het milde klimaat in Chengdu, is -20 ’s nachts tot maximaal -10 overdag echt wel berekoud, maar de dagen voor en na ons bezoek was het zelfs nog ruim 5 tot 10 graden kouder…

We vertrokken vrijdagmorgen vroeg, in het gezelschap van Nele en Louis, om kort na de middag aan te komen in Harbin. Stefaan (man van Nele en papa van Louis) die de voorbije dagen in Daqing (+-2 uur rijden van Harbin) verbleef, wachtte ons daar op. Een busje bracht ons naar het hotel. Na ons te hebben geïnstalleerd, en wat warmers te hebben aangetrokken, aten we een late lunch in een plaatselijk restaurantje. Daarna kuierden we rond in het oude stadsgedeelte van Harbin waar je duidelijk de Russische invloed kan zien: straatnamen, winkels, restaurants, .. staan beiden in Chinees en Russisch. Tussendoor zochten we de warmte van een thee bar op. In het ijskoude weer, had je regelmatig een warmtebad nodig.

We eindigden bij de met metersdik ijs bedekte rivier. Op de rivier was van alles te beleven: schaatsen, sleeën, ritjes met  honden sleeën, glijden op banden, ritjes met quads, verhuur van speciale ijsfietsen, eten en drinken,…  Specialiteiten die we zagen: satés met geglazuurd (en ik denk bevroren) fruit, ijsjes (!),suikerspin en warme cola. Kortom een kermis op het ijs. We keken wat rond, maakten een ritje met de hondenslee en trokken daarna naar een nabijgelegen park voor een eerste ijssculpturen-bad. Mede door de prachtige verlichting was het resultaat behoorlijk sprookjesachtig. Na twee uur oh’s en ah’s vermengd met geklappertand, doken we een dumpling restaurantje in voor het avondeten. Vooral de volwassenen smulden. Gelukkig hadden we een noodrantsoen van brood en smeerkaas mee, zodat alle buikjes gevuld konden worden. Na een korte wandeling in de bijtende kou, waren we blij dat we ons opnieuw konden opwarmen op onze hotelkamer met een bekertje wijn (Stefaan en Nele hadden een fles met schroefdop meegebracht, wel handig merkten we de volgende dag). Vrij vroeg kropen we onder de wol, want de volgende dag beloofde druk te worden.

Na het ontbijt zaterdag, vertrokken we vanuit het hotel terug richting de rivier. Daar doken enkele ‘ijsberen’ dagelijks in een zwembad dat gecreëerd werd door een groot gat uit te zagen in het ijs. Een pomp zorg er voor stroming zodat het water niet opnieuw kan dichtvriezen. .. Ik kreeg koud in hun plaats wanneer ze het water indoken. Voor 20 Yuan (2.5 euro, mocht je het zelf ook proberen …). Gelukkig had ik mijn zwembroek niet mee J Na het zwemmen volgde nog een bobsleeritje op een band voor de kinderen (inclusief Stefaan en ik). Daarna was het tijd voor het volgende bezoekje: het tijgerpark. Ook dit is een toeristische trekpleister. In een kweekcentrum van (Siberische) tijgers, kon je met een busje rondrijden en de imposante beesten van dichtbij zien. In een tweede deel van het park, kan je vanop een brug de jongere dieren bewonderen en eventueel een stukje kip voederen. Alleen Margot was dapper genoeg om dat tweede te doen.

Het grootste gedeelte van de dieren had ruimschoots plaats. Bevreemdend waren wel de hoge appartementsgebouwen die je in de buurt kon opmerken. Een natuurpark zo dicht bij de stad, het heeft iets onwezenlijk. Na dit bezoek, aten we vis in een lokaal restaurant. Ook deze keer waren het vooral de volwassenen die het konden appreciëren…

De hoofdattracties stonden voor de namiddag en avond op het programma. Eerst bezochten we het Snow Festival, waar enorme beelden uit sneeuw te bewonderen  zijn. In het uitgestrekte park keken we onze ogen uit. Zeker op het moment dat de zon langzaam onderging, was het kleurenspel van de sneeuw, felblauwe hemel en het licht van de ondergaande zon zonder meer adembenemend. Af en toe deed dit zelfs de kou vergeten. Verkleumd zochten we tussendoor nog eens de warmte van een soort cafetaria op. We donken er warme thee of warm (!) fruitsap. We wandelden terug naar ons busje en verheugden ons op de warmte.

En zo werd het tijd voor de laatste attractie: het Ice festival. Deze keer geen beelden en constructies van sneeuw, maar van ijs. Het was er een drukte van jewelste, zoals je alleen in China kan hebben – kleine nuancering, voor zo ver wij weten. De parking was in een woord chaos. Gelukkig was de rest best wel goed georganiseerd, zodat we vrij vlot binnen geraakte. Eens binnen, bleek het park zo groot, dat je gelukkig redelijk op het gemak kon rondlopen, Ook hier was alles feeëriek verlicht. In vergelijking met deze ijssculpturen  op Champions league niveau, waren die van gisteren eerder POIII varianten. Torens, een reuzeniglo, een rad, kastelen,… de ene constructie nog groter dan de andere vonden de weg naar onze fototoestellen. Er waren daarnaast nog een aantal spectaculaire attracties: een death ride en een soort van bobslee pistes. De wachtrijen waren echter enorm zodat we besloten om dit niet te doen. Bij -20 een uur staan aanschuiven leek ons niet echt een verstandig idee. Nieuwsgierig als we zijn, gingen we beneden wel eens kijken waar de sleetjes aankwamen. De snelheid waarmee de mensen naar beneden kwamen, lag behoorlijk hoog (30 tot 40 kilometer per uur, misschien wel meer!). In 4 smalle banen suisden ze naar beneden. Eerst konden we niet goed zien hoe de sleeën werden gestopt. Toen we dit van dichtbij gingen bekijken zagen we dat de banen gewoon stopten op een muur van ijs en sneeuw. Wel efficient J. Maar of dit zonder helm of bescherming wel veilig is, is een andere vraag. Na twee uren rondlopen, hielden we het, net als duizenden anderen, voor bekeken. Terwijl we wachtten om opgehaald te worden, zochten we beschutting in een kleine cafetaria. Toen we ons drankje kregen, dachten we dat ze dit opgewarmd hadden: het voelde in onze handen warm aan. Toen we ervan dronken bleek de frisdrank echter gewoon koel. Dit deed ons beseffen hoe verkleumd onze handen wel waren.

Eens in het busje konden we langzaam ontdooien. Na een halfuurtje aanschuiven, verlieten we eindelijk de parking en reden terug richting hotel. Daar lieten we ons adviseren om naar een Russisch restaurant te gaan – per slot van rekening ligt Harbin, zoals gezegd, niet zo ver van Rusland. Toen we er om 20u45 binnenstapten, werd ons kordaat duidelijk gemaakt dat de service al voorbij was en de keuken dicht. Het protest van onze knorrende magen kon niet baten. Kort overleg maakte duidelijk dat de kinderen graag iets westers wilden eten. Het restaurant met de iconische M, stuitte op een veto van de tweede jeugd. Na een half uurtje hadden we eindelijk beet en stapten we een steak- en pizza restaurant binnen: iedereen tevreden. Onwaarschijnlijk toevallig kwamen we er een gezelschap Vlamingen tegen die in Beijing wonen!

We bestelden snel gegrilde rund satés, frietjes en salade. En natuurlijk ook een plaatselijk Harbin-biertje. Gelukkig kregen de kids snel hun eten. Op het onze was het dan weer heel lang wachten. Ondanks dat de inrichting vol Amerikaanse kadertjes en spreuken hingen, begreep het personeel geen woord Engels en was onze gebarentaal blijkbaar ook niet echt duidelijk. Enfin, de satés bleken uiteindelijk ook geen culinaire hoogvliegers, maar honger is de beste saus…  Onder zwaar protest van de jeugd, bestelden we nog een tweede biertje alvorens de bittere koude terug in te duiken richting hotel. Als beloning voor hun geduld kregen de kinderen nog een dessertje onder de vorm van chocolade en chips – dat moet wel eens kunnen. Op de tweede avond hadden Karen en ik ook voor een flesje wijn gezorgd, deze keer met een kurk. In ware scouts stijl opende Stefaan met een mes de fles wijn – de bar was immers gesloten en in het ganse hotel bleek nergens een kurkentrekker voor handen! Na al deze moeite, smaakte ons bekertje wijn nog beter en we klonken op een geslaagde trip.

Na een verkwikkende nachtrust, vertrokken we na het ontbijt terug naar Chengdu. Rond 5PM landden we veilig en wel in Chengdu. Na een hapje in de stad ging het huiswaarts. Moe maar tevreden kropen we in ons bed om uitgerust aan een nieuwe werk- en schoolweek te kunnen starten, in een tropisch lijkend Chengdu (meer dan 25 graden warmer dan Harbin).

Groetjes uit Chengdu!

Goodbye 2014!

Geplaatst: januari 15, 2015 in Uncategorized

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog iets geschreven heb. Ik wacht ook nog steeds in spanning op bijdragen van het vrouwelijke gedeelte van de Vosjes. Maar afijn, waar was ik gebleven…

November en de eerste helft van december waren bijzonder druk: er werd verschillende keren op zaterdag gewerkt. Als gevolg maakten we niet zoveel uitstappen of hadden we niet zo veel spectaculaire activiteiten de laatste weken van 2014. Behalve dan de Holiday Bazaar (de Kerstmarkt, versie Chengdu), de vrijgezellenavond van den Joeri, een nieuwe uitstap naar de North Market, een wijn proeverij en het Kerstconcert van de kids op school.

Hoewel we van al deze activiteiten hebben genoten, zal ik het enkel nog eens kort hebben over de eerste en de laatste…

De Holiday Bazaar werd georganiseerd door de Internationale gemeenschap. Aangezien Pauline met het schoolkoor moest optreden, waren we uiteraard van de partij. Het bleek een echte Kerstmarkt te zijn, zoals je er in Vlaanderen tientallen vindt. In een reeks tentjes vind je vooral eetstandjes en standjes waarin van alle souvenirtjes verkocht worden. Ook de gluh-wijn kon niet ontbreken. Tel daar nog eens bij dat de Kerstman ons met een bezoekje kwam verblijden en het stemmige optreden van Pauline’s koor. Je waande je net op een doorsnee Vlaamse kerstmarkt. Ware het net de ietwat verschillende omstandigheden. Eerst en vooral begon en eindigde de Holiday Bazaar op klaarlichte dag: dus geen vuurkorven om je aan te warmen of als lichtbaken. Meer nog, in de namiddag brak de zon door en onder een stralende zon ging de temperatuur richting 20 graden. Kerstmarkt in T-shirt, het is eens wat anders…Geen mutsen of sjaals nodig. En gluh-wijn bij licht zomerse temperaturen, dat vind ik persoonlijk maar niets.

De laatste schooldag voor de vakantie (12 december) eindigde met een Kerstshow. Alle leerlingen traden op met zang, dans en muziek. Het werd een prachtig optreden, waarin het schoolorkest alweer een grote impressie maakte. Het is redelijk indrukwekkend om de leerlingen van de 5e tem 12e graad (5e leerjaar tem 6e middelbaar) allemaal samen te horen musiceren op piano, cello, dwarsfluit en viool. Ook al zijn onze kids niet altijd even lovend over de muzieklessen, het resultaat mag er overduidelijk zijn.

De volgende dag was het dan weer tijd om naar Belgie te vertrekken. Iedereen had hiernaar toegeleefd en afgeteld. Na een vlotte reis kwamen we moe maar voldaan toe op 13 december, laat in de avond. Klaar voor – een, in het begin, eindeloos lijkende – drie weken vakantie.

Groetjes uit Chengdu!

Happy Birthday!

Geplaatst: oktober 29, 2014 in Uncategorized

Vandaag is mijn petekind jarig. Sam wordt 2 jaar! Twee jaar geleden, reed ik in een verschrikkelijk hondenweer na het werk, richting Kempen om mijn petekind, die pas het levenslicht zag, te gaan bewonderen. Intussen is kleine Sam al een flinke peuter geworden. En sinds vandaag is hij dus twee.

Hoewel de afstand Chengdu – Malle vrij groot is, hebben we elkaar afgelopen weekend gesproken. Met pientere blik keek Sam via het computerscherm – of was het de tablet – onze Chinese huiskamer binnen. Op de achtergrond stond een groot deel van de clan De Vos mee te kijken en luisteren. Het verjaardagsfeest – voor Sam en Gert – moest nog beginnen. In Chengdu, lag iedereen, behalve Margot en ik, al vredig te knorren.

Na een kwartiertje babbelen, brabbelen, lachen en zwaaien namen we afscheid. Blij dat we elkaar nog eens gezien hadden. Happy Birthday en tot binnenkort!

Groetjes uit Chengdu

Ongenode gasten

Geplaatst: oktober 29, 2014 in Het leven in Chengdu

Sommige mensen durven wel eens opperen dat wij niet echt in China leven, of liever gezegd, niet in het echte China. En gelijk hebben ze! Wanneer ik in de zetel geniet van het Nieuwsblad op de tablet, nip van mijn koffie of nog beter, van mijn ijs gekoelde Duvel, de geur opsnuif van het brood dat in de bakoven langzaam kleurt, waan ik me zonder problemen in ons huis in het landelijke Zaffelare.

Tot plots Margot of Karen gillend de badkamer uit rennen, vanwege een ongenode gast. Dat kan gaan van een kakkerlak zo groot als een twee euro muntstuk, of erger nog een spin die moeiteloos een post-it blaadje overspant.  Op dat moment weet ik weer: dit is Zaffelare niet.

Vanuit vier paar angstige doch priemende ogen wordt dan in een en dezelfde richting gekeken: de mijne. De opdracht is duidelijk: buiten moet ze en liefst dood. En in zo’n geval telt emancipatie niet: het is de taak van de man in huis.

Echt bang ben ik niet van een kakkerlak of een grote spin, maar er bestaan leukere taken, nietwaar. En daarom – hopelijk leest Gaia niet mee – heb ik een spuitbus gekocht om de ongenode gast te bedwelmen,  alvorens hem/haar buiten te jagen.

Met opperste concentratie besluip ik mijn prooi. Eenmaal dicht genoeg, spray ik secondenlang in de richting van de indringer. Bedwelmd of in verregaande coma door dit goedje, made in China, veeg ik ze vlug op en sodemieter ze buiten. Wanneer ik met licht tremolo in de stem en knikkende knieen kan melden dat de kust terug veilig is, gaan slaapkamerdeuren voorzichtig open en komt iedereen behoedzaam terug te voorschijn. De rust kan in huis terugkeren. Tot het volgende bezoek en de volgende schreeuw. Welkom in het echte China!

Groetjes uit Chengdu!

PS Bekijk en huiver bij de foto van onze laatste ongenode gast in ons fotoboek…

Na een verkwikkende nacht namen we ontbijt. Als aanvulling op de Chinese bereidingen hadden we zelf nog wat brood en beleg mee, want behalve gestoomde broodjes en een gekookt ei, bestond het ontbijt uit zuur, gemarineerde groenten en een soort van rijstsoep. Niet echt wat we gewoon zijn. Nadat we de kamer hadden leeg gemaakt en nog wat foto’s hadden getrokken, vertrokken we rond 10 uur voor een rit van dik 350 kilometer.

We schatten de gemiddelde snelheid die we konden halen op 50 kilometer per uur, zodat we nog heel wat uurtjes voor de boeg hadden. Van Rilong daalden we eerst een stuk af om daarna richting Jingjiashan Mountain af te draaien. Vele kilometers klimmen om uiteindelijk op 4111 meter de top te bereiken. Deze keer lag de top midden in de mist, zodat we weing mooie foto’s konden trekken. Aangezien het ook nauwelijks 4 graden was, doken we snel de auto in en begonnen de afdaling. Naarmate we verder en verder afdaalden, steeg de temperatuur en rond 13 u stopten we voor de picknick op een klein pleintje in een klein dorpje. Ondertussen hadden we de 20 graden bereikt.

Na een tijdje kwam een oude dame nieuwsgierig naar ons. Ze was uitermate geinteresseerd in onze 2 picknick borden. Ze vroeg dan ook vlug hoeveel dit moest kosten – op sommige vlakken zijn chinezen echt wel heel direct. We besloten ze aan haar te geven.  Als dank bracht ze ons een zak okkernoten en vroeg ons een boodschap te schrijven op een brief. Om dit alles te begrijpen hadden we natuurlijk een tolk nodig. Tommy, de vroegere chauffeur van Stefaan hielp hierbij. Toen we de dame zagen bellen met Stefaans smartphone, grapten we tegen elkaar dat dit waarschijnlijk de eerste keer was dat ze zo’n toestel in handen kreeg. Het leek in elk geval een anachronisme, een oud vrouwtje in traditionele kleren in ‘the middle of nowhere’ op het Chinese platteland.

In z’n beste Chinees schreef Stefaan een geluksboodschap, die we met z’n allen ondertekenden. Tot onze verbazing haalde ze daarna haar eigen smartphone uit de binnenzak en gebaarde om de brief zo te vouwen dat hij in haar gsm-hoesje paste. Daarop werden we uitgenodigd naar haar huis een beetje verder. Een ruim huis, weliswaar bijzonder primitief, maar met prachtig zicht op de bergen en een meer. Ze boo dons zelfs aan om iets tee ten en te drinken!   Het was intussen ruim na tweeen en we hadden nauwelijks 100 kilometer afgelegd, dus sloegen we het aanbod af en vertrokken.

Niet zoveel verder volgde een volgende onverwachte stop. Bij het passeren door een dorpje, merkte Kathleen een winkeltje op met traditionele, handgemaakte Tibetaanse kleren. Er werd volop gepast en daarna gekocht. Iedereen kon voldaan terug de auto in. We redden richting Lushan. Gezien er op de kronkelige tweevaksbaan veel zwaargeladen en trage vrachtwagens redden, duurde het heel wat langer dan gepland voor we er aankwamen. We besloten om er niet te stoppen om iets te eten, maar om onze tocht verder te zetten. De gps gaf aan dat we nog bijna 3 uur te gaan hadden. Ook het stuk tot Ya’an verliep nog traag, maar daar konden we gelukkig de snelweg op. De laatste 140 kilometer gingen da nook een heel stuk sneller zodat we net voor acht uur thuis waren. Terwijl we in snelvaart nog rap wat eten maakten, werden de boekentassen en laatste taken gemaakt. Na het eten was het da nook hoog tijd om in het eigen warme bedje te kruipen.

Groeten uit Chengdu!